My Portfolios

ทิพย์วรรณ ศุภกิจถาวร > นักเรียนของในหลวง

โพสเมื่อ : 29 เม.ย. 2559 15:17 อัพเดตล่าสุด : 29 เม.ย. 2559 15:19 จำนวนผู้เข้าชม : 510

ผลงานเขียนใน 

http://huahin.town/

ทิพย์วรรณ ศุภกิจถาวร > พ่อของฉัน ครูของฉัน (บทความในเพจ Huahin town)

บันทึกจากครูส้ม ( ทิพย์วรรณ ศุภกิจถาวร )


king-01
เช้านี้ตื่นแต่เช้ามานั่งฟังพระราชดำรัสของในหลวง พระราชดำรัสที่ทรงตรัสไว้นานหลายปี แต่ยังคงใช้ได้จนปัจจุบัน . . .
เมื่อครั้งฉันยังเป็นเด็ก ฉันได้มีโอกาสรับใช้ในหลวง ได้ถวายงานในการถ่ายทำรายการศึกษาทัศน์ วันหนึ่งในหลวงมีรับสั่งให้ฉันตามเสด็จ ฉันท่องคำราชาศัพท์ทั้งวัน ฝึกนั่ง ฝึกยืน ฝึกกราบ เพื่อจะได้มีกิริยาเหมาะสม แต่เมื่อถึงเวลาที่ในหลวงเสด็จ ในหลวงทรงไม่ถือพระองค์เลย ทรงสอนฉันหลายสิ่ง ทั้งการทำฝนหลวง การพัฒนาดิน น้ำ และที่สำคัญทรงสอนการใช้ชีวิต
kruzom
ในหลวงเคยตรัสถามฉัน เมื่อปีสุดท้ายของ การเรียนมัธยมปลาย ว่าฉันอยากเป็นอะไร ตอนนั้นฉันไม่ได้ตอบพระองค์ ได้แต่ยิ้ม เพราะเด็กกำพร้าอย่างฉัน ขาดที่ปรึกษา ขาดความอบอุ่นของครอบครัว แต่คำพูดของพระองค์ในวันนั้น คือคำพูดที่ฉันจำมาจนปัจจุบัน และเป็นแรงบันดาลใจของชีวิตฉันมาก ท่านทรงตรัสกับฉันง่ายๆว่า ทำ อาชีพอะไรก็ได้ เรียนอะไรก็ได้ ขอให้เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น ต่อสังคม จะทำงานอยู่ที่ไหนก็ได้ ขอให้เป็นที่ที่เราเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นมากที่สุด แล้วในหลวงก็พระราชดำเนินไป จนเลยรถยนต์พระที่นั่ง แล้วหันหลังกลับมา ยกกล้องขึ้น ถ่ายรูปฉันไว้ … นาทีนั้นน้ำตาฉันไหลออกมาอย่างปิติที่ สุด จริงๆแล้วในประเทศไทยนี้ไม่มีใครกำพร้าได้เลย เราทุกคนมีพ่อคนเดียวกัน พ่อของเราคือในหลวง พ่อของเรารักเราด้วยใจจริง วันนี้ฉันเติบโตขึ้น ฉันอยากบอกพ่อเหลือเกินว่า ชุดทำงานของฉันคือสีของแผ่นดิน งานของฉันคือการรับใช้ประชาชน สิ่งที่ฉันทำได้ดีที่สุดคือการสอน วันนี้สิ่งที่พ่อเคยพร่ำบอก ลูกได้มาถึงแล้ว มาถึงจุดที่ลูกจะได้ทำประโยชน์เพื่อผู้อื่น จุดที่ลูกคิดว่าพ่ออยากให้ลูกเป็น พ่อไม่เคยบอกให้ลูกกลับไปรับใช้พ่อ พ่อบอกเพียงแค่คุณค่าของคนคือการได้ทำเพื่อผู้อื่น
อยากให้คนในสังคมนี้คิดและทำเพื่อผู้อื่นเหมือนที่พ่อสอนฉัน

Recommend
--- No Results ---